Marie-Thérèse Willekens (1958)

Marie-Thérèse laat de landschappen in haar (woon)omgeving zijn zoals we "Hollandse" landschappen kennen. De landschappen die ze toont, zijn altijd naar de waarnemeng geschilderd. Maar toch ook weer niet. Dat komt omdat ze altijd de eerste indruk probeert vast te leggen. Met veel gevoel voor kleur en compositie geeft ze een eigen interpretatie van de werkelijkheid. Daarbij zoekend naar ruimte en diepte. Hierdoor neigen haar werken vaak naar abstractie.

Ook haar portretten komen vervreemdend over: ze geven eerder een sfeer/gevoel weer dan een gelijkend portret.

Met haar serie "wat is de toekomst'" probeert ze een gevoel op te roepen door tot in detail door te werken of juist de details weg te laten om de kijker op het verkeerde been te zetten. Wat gebeurt hier eigenlijk?